Lion Heart Foundation
  

WEBLOG

Lock Down and Stay At Home - 2 April 2015
door: Ruurd van Rooijen

Vorig weekend was het in het hele land “Lock Down en Stay at Home” in het kader van een nieuwe Zero Ebola campagne met als doel medio april Zero Ebola cases in SL te hebben.Afgezien van essentiële dienstverlening moest iedereen het hele weekend thuis blijven en waren er meer dan 25.000 teams op pad om zieke mensen met Ebola symptomen op te sporen, hygiëne voorlichting te geven en overal stukken zeep uit te delen, in totaal 1,7 miljoen stuks. Moskee bezoek is net als kerk bezoek toegestaan maar wel om 2 uur ’s middags weer thuis zijn. De komende drie zaterdagen is het ook “stay at home” en alle traditionele feesten op 2e Paasdag zijn verboden. Inmiddels hebben wij aan huis ook bezoek gehad van een zero-Ebola team en vier stukken zeep gekregen.

Nu de Ebola uitbraak duidelijk over het hoogtepunt heen is maar bij lange na nog niet voorbij, is door de overheid, gesteund door de internationale organisaties begonnen met het opzetten van een nationale Post-Ebola recovery strategie om het nagenoeg volledig ingestorte en toch al heel zwakke overheids gezondheidszorg systeem weer op poten te krijgen. Een geweldige uitdaging als je bedenkt dat ruim 220 gekwalificeerde “well bodi workers” (medewerkers in de gezondheidszorg), waaronder 10% van de gekwalificeerde artsen als gevolg van Ebola zijn overleden. Om dat in Sierra Leonees perspectief te plaatsen: het aantal “skilled health workers” is gedaald van 17,2 per 10 duizend inwoners voor de uitbraak naar 3,4 nu, terwijl de WHO minimum standaard 25 per 10 duizend is. Binnen die plannen worden ook de lessons learned van deze uitbraak meegenomen zodat bij een volgende uitbraak van een besmettelijke ziekte, niet alleen Ebola maar bijvoorbeeld ook cholera, TB of Lassa fever, het gezondheidssysteem daar beter op is voorbereid.

Ook ons ziekenhuis speelt daar op district niveau een rol in. De manier waarop wij als een van de heel weinige NGO en missie ziekenhuizen ondanks Ebola gewone gezondheidszorg zijn blijven leveren geldt, zoals aangegeven door vertegenwoordigers van bijvoorbeeld de WHO, de Afrikaanse Unie en de VN missie UNMEER als voorbeeld hoe het moet. Toen de eerste concept strategische plannen van de overheid voor commentaar en input werden uitgezet naar de districten werden wij dan ook door de District Medical Officer (DMO) van Tonkolii district uitgenodigd om tijdens een anderhalve dag durende meeting en brainstorm sessie met alle stakeholders onze bijdrage te leveren. Klein minpuntje was dat we dit bericht op een donderdag avond kregen, dat de meeting de twee daaropvolgende dagen was en dat de DMO (die de stukken die donderdagavond had gekregen) zijn input op maandag naar het ministerie moest sturen. Dankzij onze goede reputatie staan we in elk geval duidelijk op de kaart en zijn we, hoewel het uitermate slecht uitkwam uiteraard naar deze meetings gegaan.

Dat we een goede reputatie hebben bleek ook toen we een paar weken geleden een doorverwijzing kregen vanuit het Connaught ziekenhuis in Freetown. Dit is het grootste (semi)overheidsziekenhuis in het land met veel specialisten dat ook dient als verwijzingsziekenhuis voor alle districtsziekenhuizen. Er was daar een patiëntje, Abdul, opgenomen met een enorme tumor (Burkit Lymphoma) in zijn gezicht. Hij had daar inmiddels vier chemo kuren gehad, zonder resultaat.Onder andere een politicus met aspiraties om bij de verkiezingen in 2017 president te worden had zich het lot van deze jongen aangetrokken. Via een organisatie “Kick Ebola” waar Dr Erdi contact mee heeft werd haar de vraag gesteld of wij de behandeling over zouden kunnen nemen aangezien hij hier een betere verzorging zou kunnen krijgen. Kick Ebola zou de benodigde medicijnen vanuit het VU Academisch ziekenhuis in Amsterdam regelen en betalen. Om een lang verhaal kort te maken, een week of twee geleden kwam met veel bombarie de politicus met gevolg en een enorme ambulance met gillende sirene de patiënt en zijn ouders brengen. Een paar dagen later kwamen de medicijnen uit Nederland aan en kon de behandeling beginnen. Inmiddels is de rust weergekeerd (en ik hoop dat we verder verschoon blijven van al dat politieke gedoe) en slaat de behandeling goed aan, overigens geen garantie voor de toekomst. Wij hebben het ernstige vermoeden dat de vier eerdere behandelingen in Connaugth met nep-medicatie is gebeurd, iets wat wel vaker voorkomt in dit en andere derde wereld landen. 

Intussen draait ons ziekenhuis “gewoon” door en komen er steeds meer patiënten. Doordat de oorspronkelijke mannen, vrouwen en kinderafdeling (“New Ward”) met totaal zo’n 40 bedden dienst doet als isolatie afdeling, is de Maternity Ward met 12 bedden aangevuld met 18 bedden in 4 tenten nu de non-Ebola afdeling geworden en ligt regelmatig bijna helemaal vol. Met het naderende regenseizoen met veel malaria patiënten zullen we waarschijnlijk over moeten gaan op vloer bedden (matrassen op de grond) om het verlies aan bed capaciteit op te vangen. En daarnaast verwachten we de komende tijd veel bevallingen gezien het succes van het Health Baby programma waar ik in mijn vorige nieuwsbrief over heb geschreven. Voor de nabije toekomst zijn we daarom plannen aan het maken voor de bouw van een permanente isolatie afdeling zodat de New Ward weer als gewone afdeling in gebruik kan worden genomen en de Maternity Ward ook weer als zodanig. We moeten daar natuurlijk nog de nodige gelden voor werven en wat dan niet meehelpt is de zwakke Euro. Misschien goed voor de export en de economie in NL maar niet hier als je de aannemer in Leones moet betalen. Was de wisselkoers begin dit jaar iets van 5900 - 6000 Leones voor de Euro, nu is die gezakt naar 5000 - 5100, een verlies van rond de 15% en dat terwijl de prijzen voor bouwmaterialen al maar stijgen.

Bij het gewoon doordraaien van het ziekenhuis hoort ook het afscheid nemen van medewerkers die aan het eind van hun contract weer naar Nederland vertrekken. Begin deze maand vertrok Dr Nick Zwinkels na een jaar lang zich voor ons ziekenhuis te hebben ingezet, niet alleen hier maar ook in Nederland na zijn evacuatie en quarantaine in NL. Hij gaat zich nu werpen op de studie gynaecologie en als uitsmijter daarvoor in ons ziekenhuis mocht hij op de dag van zijn afscheid van de staf nog even een keizersnede doen voor een tweeling in stuitligging. Resultaat twee gezonde jongentjes van 3,8 resp. 3,6 (!) kilo. Zijn afscheidspartij, in aanwezigheid van de Paramount Chief moest daardoor een paar uur worden uitgesteld maar het is een zeer geslaagde partij geworden waarbij de staf zich had uitgeput in het opvoeren van allerlei sketches, zang en dans. Sinds lang het eerste echte feestje zonder de slagschaduw van Ebola en onze overleden collega’s. Zijn bijdrage is enorm gewaardeerd en ik denk dat hij besmet is geraakt met het “Lion Heart virus”.

Een ander afscheid dat ook een paar uur moest worden uitgesteld was dat van onze verpleegkundige Anneke de Boer die zich drie maanden als vrijwilliger in de strijd tegen Ebola in ons ziekenhuis heeft ingezet. Eveneens een geslaagd afscheidsfeestje waarbij het uitstel werd veroorzaakt door een vader die zijn zwaar ondervoede kind waarvan de moeder was overleden kwam brengen. Zeven maanden oud met een gewicht van slechts 2,3 kilo. Dankzij de goede zorgen van Erdi en haar team is dit meisje nu ook weer aan de beterende hand. Overigens nog kleiner kan ook. Gisteren werd een baby van drie weken binnengebracht met een gewicht van 1,4 kilo. De moeder was thuis bevallen van een tweeling waarvan alleen deze baby het had overleefd. Als het een beetje meezit hopen we deze over enige tijd ook weer gezond naar huis te kunnen sturen.

Tot slot nog een kleine anekdote over onze chauffeur John. De goede John is zeer aanhankelijk (in tranen toen Erdi en Nick in september gedwongen waren naar NL te evacueren, als een kind zo blij toen ik de volgende dag in SL aankwam) en hij is heel zuinig op onze auto’s die hij als privé bezit behandelt. Zozeer zelfs dat hij tijdens de hele quarantaine periode van het ziekenhuis de Toyota Prado als zijn slaapplek verkoos.  Maar ja soms kom je voor een dilemma te staan. Een paar weken geleden ging Erdi samen met Dr Carolien en Anneke naar Freetown om ’s avonds bij een door Nederlanders in Freetown georganiseerd etentje te zijn. We zijn al vele malen uitgenodigd maar vanuit Yele is het een mijl op zeven en we hebben er gewoon geen tijd voor want je bent aan zo’n social minstens anderhalve dag kwijt. Maar op zich is het natuurlijk ook goed voor het netwerken en als je het dan kan combineren met zaken in Freetown kan je een keer van de gelegenheid gebruik maken. Overdag dus zaken doen in Freetown met al het chaotische verkeer en de daarbij behorende parkeer problemen. De drie dames moesten ergens wezen en John bleef in eerste instantie achter bij “zijn” auto. Maar hij wilde ook zijn dames beschermen dus toch maar achter hen aan. Terug bij de auto: een wielklem. Na veel uitleg kon de vriendelijke wielklem-zetter het toch wel waarderen dat John zo zorgzaam was en werd die er zonder kosten weer vanaf gehaald.

Tot zover maar weer wat van onze belevenissen in Yele. Mag ik als laatste in herinnering roepen de mogelijkheid om mij tijdens de Nijmeegse vierdaagse te sponsoren voor ons schoolfonds om de scholing te betalen voor de kinderen van onze 4 aan Ebola overleden medewerkers: klik hier.

Dank aan allen die mij inmiddels al hebben gesponsord, speciaal ook aan iemand die voor haar 70ste verjaardag aandacht heeft gevraagd voor het Lion Heart Medical Centre in Yele en een fantastische mooi bedrag bij elkaar heeft gebracht.

Tot een volgende nieuwsbrief.

Hartelijke groeten,

Ruurd

 

 

 BLOGS   
BLOG
Ruurd van Rooijen heeft een weblog bijgehouden met zijn ervaringen, indrukken en werkzaamheden...
lees meer >
WILDE GANZEN
Steunt zowel de bouw van de isolatieafdeling, als het bouwen van een solarpark bij het Lion Heart Medical Centre!
lees meer >