Lion Heart Foundation
  

WEBLOG

All Hands on Deck - 20 April 2015
door: Ruurd van Rooijen

Dit weekend maar eens even wat tijd ingeruimd om weer wat van mij te laten horen. Ook omdat ik geen tijd heb gehad allerlei persoonlijke mailtjes met de vraag hoe het mij vergaat te beantwoorden. De achterstand die ik op administratief gebied heb opgelopen, met name het eindeloze bureaucratische proces om als International NGO in Sierra Leone geregistreerd te blijven, kan best nog wel met een half dagje verder oplopen. De Europanen hebben tenslotte de klok en de Afrikanen hebben de tijd dus daar houd ik mij maar aan.

Afgelopen donderdag avond was het “All Hands on Deck”. Wij waren net aan het eten, minus Dr Jacob die nog in het ziekenhuis bezig was o.a. met een hoogzwangere terwijl er zeer kort achter elkaar met veel getoeter nog twee hoog zwangeren werden binnen gebracht. We waren net klaar met eten toen het telefoontje kwam dat er een keizersnede moest worden gedaan. Dr Erdi en Carolien dus aantreden in het ziekenhuis. Terwijl ik onder de douche stond viel de stroom van de waterkracht centrale uit, zoals zo vaak ’s avonds nu de waterstand in de rivier dusdanig is dat de  vraag aan elektriciteit de maximale productie capaciteit te boven gaat. Misschien juist doordat in de OK de airco en operatie lampen werden aangezet? (Hebben we in ons huis ook wel eens dat we de Hydro uit zetten als we de water koker aan zetten). Even later ging mijn telefoon, zal wel een van de artsen zijn omdat er problemen zijn met de generator dacht ik, dus druipend op de tast m’n telefoon opgescharreld. Weliswaar geen problemen met de kleine back-up generator voor de OK (de rest van het ziekenhuis zit dan nog steeds in het donker) maar de vraag of ik de nieuwe generator kon opstarten zodat er ook licht zou zijn in de Maternity waar de bevalling van de twee zojuist binnen gebrachte vrouwen op het punt stond te beginnen. Deze nieuwe grote (16,5 kva) generator hebben we onlangs gedoneerd gekregen van de Duitse hulp organisatie THW (Bundesamt fur Technisches HiilfsWerk). Overigens een hele toer om dat ding van de vrachtwagen te krijgen en te verplaatsen (zie foto’s) Een paar dagen daarvoor hadden ze die aangesloten en aan mij uitgelegd hoe te starten etc. Donderdagsmiddags had ik net een start stop instructie gemaakt en geplastificeerd in de deur van de generator omkasting opgehangen maar nog geen gelegenheid gehad om dat ook aan de artsen uit te leggen (we hebben verder niet een echte techneut en zeker niet ’s avonds en ‘s nachts). En verder had alleen ik nog maar de sleutel van de generator. Dus naar het ziekenhuis en de generator gestart. Wat een luxe om bij een power cut van de hydro in het hele ziekenhuis verlichting te hebben als het nodig is. Met name ook in de delivery room waar anders met zak en hoofdlampen gewerkt had moeten worden (en dan ook nog eens in Full PPE (volledige persoonlijk beschermende uitrusting). En gewerkt werd er. Uiteindelijk om 3 uur ’s nachts (!) was de klus geklaard. Twee keizersneden en een (zeer) gecompliceerde normale bevalling met drie gezonde baby’s als veel voldoening gevend resultaat.

Power cuts, het zijn zo van die kleine ongemakken die horen bij het werk hier. Ben je net wat documenten aan het printen of aan het kopiëren, valt de stroom uit en als de stroom dan weer bij komt zit het papier in de printer natuurlijk muurvast. Overigens vertoont de printer/koppier regelmatig kuren en als ik dan toch iets snel moet kopiëren is de truck dat ik het documentje inscan op USB stick, even naar huis ga waar ik op mijn kamer ook een kleine printer heb staan. Daar aangekomen blijkt de hydro net weer uitgevallen (of valt uit als ik de printer aanzet). En zo zijn er wel meer van die ongemakjes en onverwachte dingen die soms wel eens voor wat frustraties zorgen maar waar je dan ook wel weer om kan lachen. Mijn vrienden van THW (tot Juli hier als bijdrage in de strijd tegen Ebola) hebben bij Makeni een goed uitgeruste werkplaats waar ook door Duitse monteurs onderhoud wordt gegeven aan auto’s, generatoren etc van allerlei hulp organisaties (en waarbij zij ook lokale techneuten opleiden). De deal is dat zij gratis het onderhoud en de reparaties doen maar dat de vragende partij zelf voor onderdelen en dergelijke moet zorgen. Dus mijn driver John afgelopen dinsdag vroeg naar de werkplaats gestuurd met een van onze auto’s. Aan het begin van de avond was de klus geklaard en hij op weg terug naar Yele. Helaas, het had behoorlijk gewaaid aan het eind van de middag (de regentijd komt er aan). Alle mango bomen zijn nu zwaar met de bijna rijpe mango’s en het zijn niet zulke sterke bomen dus regelmatig breken er bij een beetje wind dikke takken vanaf. In dit geval lag er een hele boom over de weg naar Yele dus de goede John kon niet verder. En hoewel ik zijn “baas” ben belt hij ’s avonds en ’s nacht als hij onderweg is, bijvoorbeeld om bezoekers van het vliegveld op te halen meestal Dr Erdi. Kennelijk in de vooronderstelling Dr Erdi is altijd “On Call” en de baas niet. Dus Erdi kreeg het telefoontje dat hij niet verder kon omdat er een “Stick” over de weg lag. Deze stok dus een hele boom maar hier in SL kan stok - stick van alles betekenen, ook een bezem steel, bush sticks en bamboe waarmee steigers, hekken, afdakjes en andere dingen worden gebouw maar ook een wegwerp scheermesje, een  shaving stick dus. Er zijn wel meer van dit soort, voor ons grappige en in eerste instantie onbegrijpelijke woorden of uitdrukkingen. Zo heet het slikken van pillen hier het drinken van medicijnen (“you have to drink you medcine”). Of als iemand sterft: “he or she wanted to die”, niet dat ze dood willen het is gewoon  maar om het onvermijdelijke aan te geven. En zo heb je ook “its wants to rain” als het op het punt staat te gaan regenen. Misschien een aardige voor de weerman op het  NOS journaal om zijn voorspellingen wat op te leuken?

Maar goed, John kon dus niet verder, heeft weer eens een nachtje in een van zijn geliefde auto’s geslapen en de volgende ochtend in alle vroegte het dichtstbijzijnde dorp gemobiliseerd om een weg te banen aangezien hij op tijd terug wilde zijn om vervolgens Dr Carolien naar Magburaka te brengen voor de wekelijks Ebola Case Management Meeting in Magburaka. En daarvoor moest de weg natuurlijk ook vrij zijn. Kortom prima inlevingsvermogen en om een marine term te gebruiken goede plichtsbetrachting en dienstijver.

Beetje minder inlevingsvermogen bij een van onze Security Guards. In mijn vorige nieuwsbrief schreef ik over kleine Abdul (Burkit Lymphoma) die door een politicus met veel bombarie en gillende ambulance sirenes naar ons ziekenhuis werd gebracht. De dienst doende security zat rustig op een stoel in de schaduw bij de poort. Ik denk een beetje te doelzelen aangezien we de goede man al regelmatig ’s nachts slapend hebben aangetroffen, hoewel hij dat altijd ontkent met de frase: i have just been patrolling all around and was just resting. Gillende sirenes of niet, hij verroerde geen poot om bijvoorbeeld het toegangshek al vast open te doen. Dus hem maar een beetje opgepord om het hek open te doen en nadat de rust was weergekeerd vroeg ik hem of hij de sirenes niet had gehoord en of dat misschien een ambulance zou kunnen zijn. Ja die had hij wel gehoord en ja dat zou best wel een ambulance zijn. Op mijn vraag waar die ambulance dan wel naar toe zou kunnen gaan was het antwoord, tsja dat weet ik niet, kan wel overal naar toe zijn. Nu zijn er niet zoveel mogelijkheden aangezien de weg langs ons ziekenhuis een 500 meter verderop bij de pont over de rivier eindigt. Dus ik heb hem, terwijl ik mij lachen maar net kon onderdrukken, maar uitgelegd dat het vrij logisch is dat een ambulance met gillende sirene voor ons is bestemd en dat hij dan alvast het hek mag open maken zonder allerlei vragen te gaan stellen wat ze komen doen als ze voor een dichte poort staan.

Hoewel de behandeling heel goed aansloeg is de kleine Abdul helaas inmiddels overleden. Gewoon te ver verzwakt.   

Voor wat betreft Ebola, dat lijkt nu duidelijk op zijn retour maar het zal nog lang duren voordat ons medisch personeel niet meer in volledige PPE veel van hun werk moet doen. Vandaag ben ik zelf in full PPE de isolatie ward ingegaan om een TL bak die van het plafond was gekomen en sluiting in het net veroorzaakte te vervangen door een Gamma bouwfitting met lamp; vrij lastig op een keuken trapje gepriegel met een kroon steentje met dubbele examination gloves aan en beslagen bril en gogles (ski bril); petje af voor ieder (van dokter tot schoonmaker) die daar dagelijks bezig is met verzorgen van patiënten inclusief het gepriegel  met bloed afnemen en infusen prikken, vooral bij kleine kinderen, en het telkens weer ontsmetten en schoonmaken.

Inmiddels denken wij (en de overheid en allerlei hulporganisaties) na over de tijd na Ebola. Voor ons staat als een paal boven water dat er een vaste isolatie afdeling moet komen om altijd voorbereid te zijn op een uitbraak van besmettelijke ziekten terwijl we ook gewone gezondheidszorg kunnen blijven leveren en zonder dat dit ten koste gaat van de normale capaciteit aan bedden zoals nu. We zijn uiteindelijk van zo’n 50 bedden terug moeten gaan naar 12 gewone bedden in de maternity ward en 26 bedden ondergebracht in (5) tenten. Hoewel deze tent city soms een beetje op een gezellig zomer kamp lijkt, zeker nu regelmatig alles bijna vol ligt, met het merendeel van de patiënten en care takers overdag en ’s avonds buiten zittend (want overdag is het binnen niet te harden in de tent van de hitte) is dat verre van ideaal en komt dat het leveren van optimale zorg niet ten goede. Het gaat bij die besmettelijke ziekten dan niet alleen om Ebola (die naar onze mening niet zal worden uitgeroeid maar sluimerend zal blijven voortbestaan in West Afrika tot een volgende uitbraak) maar ook om bijvoorbeeld Lassa Fever, een soortgelijke ziekte als Ebola, hoewel minder dodelijk, die in (Oost) Sierra Leone endemisch is en waar nog steeds geen vaccin voor bestaat, of om Cholera (uitbraak in 2012), TB of mazelen dat momenteel in opmars lijkt te zijn in SL, althans er zijn de afgelopen weken een (toenemend) aantal gevallen gemeld.

Maar ja, voor het bouwen van een isolatie ward met alle benodigde speciale voorzieningen heb je al gauw een ton Euro’s nodig, iets wat een kleine organisatie als Lion Heart niet bepaald in de achterzak heeft zitten. En als je dan ziet waar allerlei hulp organisaties geld aan besteden, de goeden niet te na gesproken (en hier geef ik mijn persoonlijke mening met een beperkt gezichtsveld wat er in “mijn” deel van SL gebeurt) dan vraag ik mij af of dat allemaal wel juist is besteed en nog zal worden besteed. Onlangs heb ik de tussen rapportage van de samenwerkende hulp organisaties (SHO giro 555) in Nederland doorgelezen wat er tot nu toe met het ingezamelde geld van de nationale actie (€ 10,5 miljoen) is gebeurd. Tot 1 februari dit jaar is zo’n 30 % uitgegeven. 

Heel veel voorlichting, workshops, hygiëne pakketten etc maar ook voedselhulp die voor een groot deel totaal niet nodig is, niet sustainable is en de mensen alleen maar leert hun hand op te houden. Zo krijgen wij in het LHMC sinds ongeveer een maand van een bepaalde internationale organisatie (ik weet niet of ze via via aangesloten zijn bij SHO) regelmatig zakken rijst en voedsel pakketten die we moeten uitdelen aan patiënten die uit de isolatie afdeling zijn ontslagen. En voor ons personeel krijgen we ook nog thee, melk poeder, suiker en Olvaltine.De patiënten kijken met verbazing en eigenlijk niet begrijpend naar hun pakketten terwijl er onder het personeel af en toe commotie ontstaat als de ene shift het voor de hele dag verstrekte rantsoen van de volgende shift blijkt te hebben opgemaakt. Ik kan me er geen voorstelling van maken welk doel met deze uitdelerij wordt beoogd of bereikt. Naar mijn mening allemaal nergens voor nodig, absoluut niet sustainable (zoals de organisatie ook zelf aan het begin heeft aangegeven: we gaan er mee door tot het budget op is!) en voor Maria is het weer een extra belasting om het een en ander in goede banen te leiden.

Het nu nog resterende Ebola geld van de SHO, verdeeld over de aangesloten organisaties kan nog tot 31 oktober dit jaar worden besteed aan Ebola en wederopbouw na Ebola. Zal toch zeker nog een miljoen of 5 zijn, zo niet meer. Wat er na 31 oktober met het eventueel overgebleven geld gebeurt weet ik niet. Als ik dan de plannen voor de wederopbouw in de SHO rapportage lees dan is dat bij een groot deel van die plannen meer van het zelfde: zeep, voedsel, voorlichting, workshops etc. maar is echte wederopbouw om het ingestorte gezondheidssysteem goed op te been te helpen wat op de achtergrond gebleven. Maar voor ons als LHF (maar ik spreek hier alleen voor mezelf) is dat soms frustrerend om te zien. Terwijl in juli/augustus/september vorig jaar vanwege Ebola zo’n beetje alle expats de vlucht namen en pas maanden later schoorvoetend terug kwamen, terwijl ook een groot aantal NGO en missie ziekenhuizen sloten, is het LHMC inclusief de hele lokale staf in de front linie gebleven. Aan onze twee “Ebola artsen” (gewoon twee tropen artsen die besmet zouden kunnen zijn geraakt met Ebola) is naar mijn mening een heel groot deel van de bewustwording over Ebola in Nederland (en het resultaat van de SHO actie) te danken. Voor LHF heeft dat geresulteerd in een aantal extra donaties van onze trouwe supporters en ook in een substantiële bijdrage van de Nederlandse overheid, maar de aanvraag van LHF voor een gast lidmaatschap van de SHO om te delen in de opbrengst van de nationale actie werd geweigerd. Onze mensen op ons kantoor(tje) in Nederland (en voor zover wij kunnen ook wijzelf) doen uiteraard hun uiterste best om die ton voor een isolatie ward bij elkaar te krijgen, maar ik betwijfel eerlijk gezegd of dat uiteindelijk vanuit de SHO-Ebola gelden zal komen.

Beste mensen, al met al is het een heel lang verhaal geworden maar af en toe is het goed sommige van je frustraties te delen. Mag ik tot slot mijn oproep om mij tijdens de Nijmeegse vierdaagse te sponsoren voor ons scholingsfonds (de scholen zijn weer open) herhalen? Zie deze link, alvast of nogmaals: hartelijk dank voor jullie steun!

Op 6 mei ga ik voor een week of drie terug naar Nederland. Ik weet niet of het mij lukt nog voor vertrek een (kleine) nieuwsbrief te schrijven.

Voor nu hartelijke groeten,

Ruurd

 

 BLOGS   
BLOG
Ruurd van Rooijen heeft een weblog bijgehouden met zijn ervaringen, indrukken en werkzaamheden...
lees meer >
WILDE GANZEN
Steunt zowel de bouw van de isolatieafdeling, als het bouwen van een solarpark bij het Lion Heart Medical Centre!
lees meer >