Lion Heart Foundation
  

WEBLOG

Terug van weggeweest - 15 September 2015
door: Ruurd van Rooijen

Het is alweer een maand geleden dat ik terugkeerde naar mijn tweede thuis in Yele, Sweet Salone met de hoop dat de Ebola crisis toch echt snel voorbij zou zijn. Misschien heb je het mee gekregen in de pers dat er eind juli weer een geval op dook waardoor ons buur ziekenhuis Masanga (op 60 km hiervandaan) gesloten werd en in quarantaine moest omdat deze patiënt daar, niet in isolatie, was overleden. Ook het dorp waar deze patiënt vandaan kwam werd in quarantaine gezet, bewaakt door politie en leger. En dat nadat ons district al meer dan 150 dagen Ebola vrij was. Nadat deze quarantaine periode voorbij was, de President himself is naar het dorp gekomen om de quarantaine te beëindigen - groot feest, hadden we goede hoop dat dit het laatste Ebola slachtoffer zou zijn en toen na een paar dagen de laatste Ebola patiënt in een behandel centrum genezen werd verklaard en ontslagen begon het aftellen van 42 dagen (2 x de incubatie tijd) geen enkel geval meer in heel het land, waarna het land Ebola vrij zou kunnen worden verklaard. Ebola-vrij natuurlijk relatief aangezien we, net als met andere besmettelijke ziekten er toch mee rekening moeten houden dat de ziekte niet echt uit het land is verdreven of uitgeroeid.

Twee weekenden geleden stond de teller op nog 37 dagen te gaan toen helaas een overleden vrouw in Kambia, een district tegen de grens met Guinea, aan de hand van een wangslijm uitstrijkje (standaard procedure bij overlijdens gevallen) positief bleek te zijn. Enerzijds begon het aftellen dus weer opnieuw. Anderzijds bleek de vrouw al langer ziek met verschijnselen van Ebola dus ook hier het hele dorp en iedereen die in contact was geweest met deze vrouw in quarantaine, zo’n 1000 personen. Inmiddels zijn uit deze quarantaine huishoudens, zoals eigenlijk wel verwacht, een aantal nieuwe gevallen voort gekomen en opgenomen in een behandel centrum. Verontrustender is dat 2 zogenaamde high suspect cases uit quarantaine zijn ontsnapt, zijn verdwenen en zich kennelijk ergens schuilhouden. Ook wij kregen de alarm melding dat ze waar dan ook in een ziekenhuis of health post zouden kunnen opduiken. En ze kunnen als ze inderdaad Ebola positief zijn natuurlijk weer anderen besmetten. Ik denk dat deze twee mensen momenteel de meest gezochte personen zijn in het land. Maar voorlopig is dus het aftellen gestopt.

Ondertussen begint de regentijd een beetje op zijn eind te lopen hoewel het nog regelmatig stevig door plenst, zoiets waarvoor het KNMI weeralarmen af geeft. 

Na mijn aankomst in Yele bleek daar al ruim een week geen elektriciteit te zijn vanwege de hoge waterstand in de rivier waardoor de waterkracht centrale niet kon draaien. Nu hebben we in het ziekenhuis zo langzamerhand aardig wat back up faciliteiten met auto accu’s voor kortstondig gebruik in de OK, een benzine generator om de polikliniek (inclusief OK en ultra sound scanning) van stroom te voorzien en dan nog een grote diesel generator voor het hele ziekenhuis. En niet te vergeten solar power voor de koelkast in de apotheek en voor de bloed bank. Maar voor die generatoren heb je natuurlijk wel brandstof nodig en met name voor benzine was dat even spannend toen we met de laatste jerry can (hier geheten een rubber) de generator bijvulden. Naast veel regen was er ook een benzine crisis in het land. Begin augustus werden heel wat Ebola restricties opgeheven. Zo ook het al ruim een jaar geldende verbod voor de Okada’s (motor fiets taxi’s) en gewone taxi’s om na 7 uur ’s avonds tot de volgende ochtend nog te rijden. Ik vermoed dat door het opheffen van het verbod het landelijke benzine verbruik plotseling fors toenam zonder dat er voldoende voorraad in het land was om dit op te vangen. Hele lange, niet zo heel erg ordelijke rijen met motoren bij de pomp als daar net een kleine hoeveelheid werd afgeleverd. Op de zwarte markt deed 1 liter benzine soms 20.000 Leones terwijl de normale prijs 3750 is. Gelukkig kon ik bij de benzine pomp in Makeni waar ik altijd kom via lokale vrienden een week voorraad bemachtigen tegen de normale prijs en daarna hoorde deze crisis ook weer tot het verleden.

De eerste twee weken na mijn terugkomst ben ik voornamelijk aan het klussen geweest in het ziekenhuis. Helpen bij de aanleg van ons eigen internet en netwerk. 

De afgelopen jaren was het steeds maar behelpen met internet. Onze buren, de palm olie fabriek van Nedoil heeft een satelliet schotel met een WiFi netwerk en oorspronkelijk ook een radio link met het ziekenhuis en onze woningen zodat daar ook WiFi was. Die links en ook een deel van het systeem bij Nedoil zijn in de loop der tijd opgeblazen tijdens hevig onweer zodat alleen het WiFi van Nedoil (na reparatie) beschikbaar was.  Om daarvan gebruik te kunnen maken moest je met je laptop bij het hek tussen het ziekenhuis en Nedoil gaan zitten (“onder de boom”) en dan was er ook nog het nadeel dat er zoveel gebruikers waren (ook door illegale gebruikers die achter het wachtwoord waren gekomen, lekt tenslotte altijd via-via uit) zodat de verbinding vaak ontzettend traag was. Een lang gekoesterde wens was dan ook het hebben van een eigen internet verbinding, geen WiFi maar een bekabeld netwerk zodat we het probleem van illegaal gebruik (bijv patiënten en care takers met smart phone) tegen konden gaan.

 

Vorig jaar heeft het Heineken Africa Fund hiervoor geld beschikbaar gesteld (ik heb er een extra biertje op gedronken) en is een groot deel van de spullen eind vorig jaar met de Karel Doorman mee gekomen.  Probleem was het vinden van iemand, een vrijwilliger om de kosten laag te houden, die het netwerk zou kunnen installeren, maar vanwege de Ebola was er niemand te vinden die bereid was naar Sierra Leone te komen. Totdat ene Matthijs Altena toevallig in juli op de LHF website de vacature voor deze vrijwilliger zag staan. Zijn vrouw Annelies heeft in 2008 als fysiotherapeut voor Lion Heart gewerkt, Matthijs heeft haar toen bezocht en beiden wilden ze graag weer eens terug naar Sierra Leone. Vakantie plannen werden radicaal omgegooid en een dag na mijn terugkeer arriveerde Matthijs, gevolgd door Annelies een week later. En met z’n drieën hebben we het netwerk aangelegd, een lokale provider heeft de satelliet schoten met apparatuur geïnstalleerd (voor de technici een VSAT Ku-band) zodat we nu een goede internet toegang hebben. Maar dan moet er natuurlijk wel stroom zijn. Matthijs, Annlies en ook Sander (die voor het ontwerp van het netwerk heeft gezorgd) en Rick (die waardevol advies heeft gegeven) veel dank namens alle huidige en toekomstige gebruikers.

Ondertussen gaat het “gewone” ziekenhuis leven door. Het is nu even druk, zo niet drukker  dan voor de Ebola uitbraak. Voor de patiënten is het maar behelpen in alle tenten, zeker nu met de regens aangezien het terrein op veel plaatsten een enorme modder bende wordt. Inmiddels hebben we daar wat aangedaan door zogenoemde Laterite soil, rode aarde met kleine steentjes rond de tenten aan te brengen maar er moet nog een veel groter deel van het terrein gebeuren. En daarvoor hebben we een aanvraag ingediend bij een speciaal VN/WHO Ebola fonds, het Quick Impact Programme dat bedoeld is om op een snelle manier tekortkomingen in ziekenhuizen en Ebola Holding centra (dat zijn wij ook) op te lossen. Eind vorig jaar hadden we al eens een voorstel QIP gedaan (voor een motor om bloedmonsters naar een laboratorium te brengen) maar die werd toen afgewezen omdat het programma beëindigd zou zijn. Drie weken geleden was er een presentatie over het programma met de oproep om toch vooral QIP’s in te dienen. Naar mijn idee een beetje laat om het programma weer van stal te halen in het huidige stadium van de Ebola crisis maar kennelijk (mijn mening) “moet het geld op”. Dus meteen maar 3 QIP’s ingediend, een voor het huren van een motor bike (programma voorziet niet in aanschaf), een voor het aanbrengen van Laterite soil en een voor het maken van een overdekt betonnen looppad (walk way) naar een van de tijdelijke afdelingen. Inmiddels zijn we 3 weken verder, heb ik de QIP’s op advies van een van de VN medewerker die er over gaat een stuk of vier keer herschreven in het juiste jargon, de nodige mode woorden toegevoegd en alles gecombineerd tot 1 QIP, maar tot op heden verder nog niets gehoord. De VN bureaucratie gaat kennelijk voor snelheid van handelen.

De afgelopen dagen was het met name voor Dr Erdi en Maria erg druk. Dr’s Jacob en Carolien zijn woensdag voor vakantie naar Nederland vertrokken en woensdag was meteen een “crazy” day. In de loop van de ochtend werd er een verkeersslachtoffer uit Bo (2 uur rijden over een slechte weg) binnen gebracht o.a. met ernstig onderkaak letsel. Het was een verkeersongeluk met een aantal dodelijke slachtoffers en deze patiënt kwam aanvankelijk  in het overheidsziekenhuis in Bo terecht …, waar verder niets met hem werd gedaan. Aansluitend aan twee eerdere operaties kwam de man ’s avonds rond 7 uur op de OK tafel om de schade zoveel mogelijk te herstellen (en ook een beetje reconstructive surgery te doen). En zoals wel vaker aan het begin van de avond, een power cut. Dus werd de kleine benzine generator gestart. Echter door nog steeds onopgehelderde oorzaak smolt de aansluitstekker en zat de OK weer in het donker. De grote diesel generator moest dus worden gestart echter op dat moment was er natuurlijk niemand beschikbaar die het ding kom starten. Ik kan mij zo ongeveer de rauwe kreet van Dr Erdi uit de OK voorstellen: “Get Mister Rudi!!!!”. Omdat bleek dat ik telefonisch niet bereikbaar was kwam Morlai, onze accountant op een motor aangesneld om mij op te halen. Rap naar het ziekenhuis en de generator gestart. Daarna heb ik door het ruitje in de deur van de OK het verdere verloop van de operatie gevolgd. Even na 10 uur was de operatie klaar, OK schoon maken (met chloor en soapy water) en nog even het operatie verslag schrijven. Veel van het inmiddels koude avond eten hebben we verder niet meer gegeten.

Helaas was de volgende dag ook weer een “crazy day” en waren Erdi en Maria ook die dag weer tot na 10 uur bezig in de OK (met ook weer een paar generator problemen). Gelukkig waren de dagen erna wat rustiger.

 

 BLOGS   
BLOG
Ruurd van Rooijen heeft een weblog bijgehouden met zijn ervaringen, indrukken en werkzaamheden...
lees meer >
WILDE GANZEN
Steunt zowel de bouw van de isolatieafdeling, als het bouwen van een solarpark bij het Lion Heart Medical Centre!
lees meer >