Lion Heart Foundation
  

WEBLOG

Anekdotes uit Yele - 8 Maart 2016
door: Ruurd van Rooijen

Het is al weer anderhalve maand geleden dat ik mijn laatste nieuwsbrief schreef. Er gebeurt hier genoeg om elke week wel een nieuwsbrief te kunnen maken maar met het vele werk kom ik er gewoonweg niet aan toe en het “to do” lijstje wordt alleen maar langer. Maar goed nu moet het er maar weer eens van komen. Dus zit ik nu op het terras van ons huis deze brief te schrijven bij een niet zo heel aangename 37 graden nu de Harmattan, de “koude” tijd voorbij is.

Laat ik beginnen met de nieuwe Ebola uitbraak van januari waar ik in mijn vorige nieuwsbrief melding van maakte. Gelukkig is dat heel beperkt gebleven met slechts 2 gevallen en zijn we weer ruimschoots aan het aftellen, nog een week of 2 te gaan en dan kunnen we weer naar de normale bedrijfsvoering overgaan en de PPE (deels) in de kast leggen. Dan hoeven er ook geen “swabs” meer te worden afgenomen van overleden patiënten om zeker te stellen dat ze niet aan Ebola zijn overleden. Laatst kwam er zo’n swabber van het burrial team om een monster van een overleden patiënt af te nemen. Het lijk lag in het mortuarium waar verder niemand is en de jongeman klopte netjes aan (onder het uitspreken van de woorden nok nok). De humor van mijn opmerking dat er gelukkig geen antwoord kwam ontging hem echter. Maar ja onze humor is nu eenmaal anders dan hier. Zo kwam er onlangs een commerciële beveiligings firma zijn diensten aanbieden “to protect life and property” zoals hier steevast het werk van security guards wordt omschreven. Nu zijn we al voorzien van security guards dus ik heb het aanbod maar afgeslagen onder andere omdat we in het ziekenhuis geen behoefte hadden aan sluipschutters. Ook deze opmerking werd niet begrepen.
De naam van het bedrijf was Eagle Sniper Agency.

Iemand die in elk geval wel weer kon lachen was een patiënt wiens blaas stenen operatief verwijderd zijn, vier grote kiezelstenen, ook tot grote hilariteit van het personeel.

Een ander blij iemand afgelopen week was onze bouw ondernemer, die inmiddels is begonnen met de bouw van onze nieuwe isolatie afdeling. Hij kwam bij mij met een briefje van 10 Euro en vroeg wat voor currency dit was en of ik dat voor hem kon wisselen in Leones. Ik vroeg hem hoe hij aan dat briefje was gekomen. Hij had in de junction, zeg maar het centrum van Yele een korte broek gekocht, “Belgium original”, en hij had het daar in een van de zakken gevonden. De broek had hem 20.000 Leones gekost terwijl de 10 Euro volgens de huidige koers 60.000 opleverde. De inhoud van de kleding bakken in Europa komt dus inderdaad uiteindelijk ook in Afrika terecht. Overigens betekent Belgium original, en dat kan van alles zijn, van kleding tot auto’s tot elektronica, dat het tweede hands spullen uit Europa zijn die meestal worden verscheept vanuit Antwerpen en dan doorgaans via de vrijhaven van Conakry in Guinea hun weg vinden naar de straathandel in West Afrika. En Belgium original wordt nog altijd geprefereerd boven “Chinese original” ondanks de fraaie labels van alle mode huizen in Europa. Zo liep ik zelf laatst ook tegen Chinese original aan. Voor onze inmiddels gestarte nursing aid klas willen we graag een flat screen TV met USB aansluiting aanschaffen voor het vertonen van instructie films en dergelijke. Dit ter vervanging van een oude beamer waarvan de dure lamp om de haverklap stuk gaat vanwege de regelmatig optredende stroom storingen waardoor de lamp onvoldoende (na)koeling krijgt. Voor dit soort aankopen schakel ik meestal een Sierra Leonees in die een deal maakt om te voorkomen dat wij de veel hogere Oporto (blanke) prijs moeten betalen.  Zo gezegd zo gedaan en onze accountant wist een goede deal af te sluiten voor een “brand new, original” LG flat screen in Freetown. Toen ik in Freetown moest zijn, wij langs de winkel om het ding op te halen maar niet nadat hij uitvoerig zou zijn getest. Ik vond het al merkwaardig dat de doos waarin de TV zat geen enkele aanduiding van LG op de buitenkant had staan, de flinterdunne slecht vertaalde Engelse gebruiksaanwijzing bevatte ook geen enkele LG aanduiding, geen garantie bewijs of lijst met service adressen en op de omkasting ontbrak het LG logo ook nog. Dus maar eens aan de vriendelijke verkoper gevraagd hoe dat zat. Nee een logo op de omkasting zei niets, dat kon iedereen er wel opplakken maar als je de TV aanzette verscheen het beeld met het LG logo dus was het een original LG. Mijn opmerking dat je de software ook makkelijk kon manipuleren was volgens de verkoper onmogelijk en hij ging verder met zijn demonstratie. Nu zat er op het scherm van dat doorzichtige plastic bescherm folie met daar weer op een sticker geplakt die het menu deels afschermde zodat ik niet kon zien of er inderdaad USB op het menu stond. Dus stickertje weggehaald en daaronder verscheen een flinke inbrand plek. Het zal je niet verbazen dat ik deze (Chinese) original maar niet heb aangeschaft.  

Andere kleine anekdote. Zoals gezegd zijn we begonnen met de bouw van de nieuwe permanente isolatie afdeling. Een week of twee geleden werd een enorme hoeveelheid cement voor de bouw afgeleverd en van de vrachtwagen overgeladen in een container die als bouw opslag dienst doet. Aangezien je alles moet controleren want er wil onderweg nog wel eens iets van een vrachtwagen “vallen” zat er dus iemand te tellen hoeveel zakken cement werden uitgeladen. En als je dan niet hebt geleerd hoe je kan turven is dat een bewerkelijk karwijtje. Elke zak cement een streepje en dan nadat de klus is geklaard streepjes tellen. Zie de bijgevoegde foto.

In andere nieuwsbrieven heb ik regelmatig wat geschreven over de dood waar we hier in het ziekenhuis vaak genoeg mee worden geconfronteerd en ik heb ook al eens een beschrijving gegeven hoe het er hier toe gaat bij een begrafenis (in dat geval van een van onze chauffeurs een jaar of 2 geleden). Tot besluit van deze nieuwsbrief een beschrijving van een veel blijere gebeurtenis, het huwelijk van twee van onze medewerkers waar Dr Erdi en ik vorige week zondag te gast waren.

Na 23 jaar samen hadden Abdul Larkoh (chauffeur) en Fatmata Bangura (nursing aid) besloten op 28 februari in het huwelijk te treden. De aankondiging werd al in november vorig jaar gedaan met een brief die aan de hele staf werd uitgedeeld voor “Moral and Financial Support”. Afgelopen zondag was dus de grote dag, beginnend om 12 uur in de grote moskee van Magburaka (districts hoofdstad) met na afloop van de ceremonie een receptie. Gek genoeg, althans voor ons, was dat de kinderen niet bij de festiviteiten aanwezig waren. Weliswaar niet verboden maar kennelijk is het hier gebruikelijk dat ze wordt afgeraden om te komen omdat dat door vele gasten niet op prijs zou worden gesteld. De ceremonie begon dus in de moskee wat een typische mannen aangelegenheid is. De bruid moet achter een soort van vitrage gordijn in de vrouwen afdeling van de moskee wachten terwijl de bruidegom met de (mannelijke) familie leden op de grond voor de tafel van de imam(s) zit voor het zegenen van de ringen. Allemaal een beetje chaotisch voor een buitenstaander zoals ik, maar ja ik heb nog nooit een dergelijke ceremonie in een moskee meegemaakt. Als dat allemaal is gebeurd mag de bruid met een paar vrouwelijke naaste familie leden het mannengedeelte in en worden de ringen uitgewisseld. Verder geen toespraken of gebeden. Wel heel veel foto’s door de omstanders met tables en smart phones op een dusdanige afstand dat je het daadwerkelijk uitwisselen van de ringen het beste via een of andere tablet kan volgen.

Eenmaal weer buiten wordt het bruispaar opgewacht door alle andere gasten (die verder niet in de moskee mee zijn geweest) en een grote traditionele zang en dans groep en wordt het verder een nagenoeg volledige vrouwen aangelegenheid, allen gestoken in de prachtige kleurrijke gewaden waarbij de verschillende families en groepen doorgaans in dezelfde kleuren gekleed gaan. Als bruid en bruidegom zich eenmaal door het open dak van de trouwauto hebben gewurmd kan de optocht beginnen. Vooraf gegaan door een luid toeterend “motor escorte” en gevolgd door de zang en dansgroep en overige gasten gaat het stapvoets door het hele stadje en de buitenwijken om uiteindelijk te eindigen bij een groot entertainment centrum (genaamd After Work Palace) voor de receptie. Zo’n receptie gaat er hier wat anders aan toe met een strakke agenda (nou ja strak) die onder leiding van een chairman, in dit geval onze accountant wordt afgewerkt. Na de gebruikelijke openingsgebeden, Moslim en Christelijk (op de agenda genoemd Christine prayers) volgde onder begeleiding van muziek en dans de ceremoniële binnenkomst van het paar. Eerst de bruid die eenmaal binnen vervolgens de bruidegom die buiten staat te wachten gaat ophalen, waarna het paar plaats nam op het podium (nog getooid met Merry Chritmas). Toespraken van de beide families, “Music Refreshment” wat zoveel inhield als iedereen dansen waarbij er gelegenheid was om het bruidspaar geld toe te stoppen in hun kleding, Cutting of the Cake” en presentation of gifts waarbij zich een lange rij (vrouwen) vormde voor het overhandigen van hun cadeau’s (die niet werden uitgepakt maar verzameld werden in grote zakken), meestal borden, schalen en dergelijke uitzet. Ik weet nu dus ook waarom in een “middle class” Afrikaans huishouden geen bord of schaal hetzelfde is. Ondertussen kregen de honderden gasten allemaal te eten en te drinken. Na toespraken van bruidegom en bruid was agenda punt 12 aan de beurt genaamd “Item 13” wat denk ik zoveel inhield als nog wat muziek en dans waarna iedereen min of meer tegelijk weer zijns weegs ging. Erdi en ik na  een heel geslaagde dag weer terug naar Yele met mijn pick up met op de achterbank 5 en in het bakje een stuk of 20 meelifters. Gevoegd een kleine foto impressie.

Hartelijke groeten en tot een volgende nieuwsbrief uit Sierra Leone.

Ruurd

 

 BLOGS   
BLOG
Ruurd van Rooijen heeft een weblog bijgehouden met zijn ervaringen, indrukken en werkzaamheden...
lees meer >
WILDE GANZEN
Steunt zowel de bouw van de isolatieafdeling, als het bouwen van een solarpark bij het Lion Heart Medical Centre!
lees meer >