Lion Heart Foundation
  

WEBLOG

Drukke tijden - 4 April 2016
door: Ruurd van Rooijen

Beste mensen,

Laat ik deze nieuwbrief eens beginnen met wat citaten uit een reisverslag. Uit de samenvatting:

“The Lion Heart Medical Centre in Yele serves as the center of excellence for high quality medical care in rural Sierra Leone. The performance of this Dutch supported hospital is the example for the government and many NGO’s.”

En in het verslag zelf:

“Throughout the Ebola outbreak and during the intensified surveillance period thereafter the Lion Heart Medical Center in Yele remained operational. That was however at great expense. The financial emergency support from the Accra embassy has been well utilized. Ebola triage is expensive in terms of staff, consumables, drugs and equipment etc.”

“The Lion Heart Foundation, a Dutch NGO, made a great impact on the provision of district medical services in Sierra Leone by keeping its rural hospital open in Yele. The medical and support staff are in particular to be commended. The Ebola related emergency funding from the embassy in Accra was well utilized. It remains clear however that in the post Ebola era more structural and financial support for this facility is needed to keep it operational”.

Deze citaten zijn uit het reisverslag van een 8 daags bezoek vorige maand aan Sierra Leone van de Eerste Ambassadesecretaris Gezondheid van de ambassade in Ghana, Dr Ger Steenbergen. In zijn volle bezoek schema, om een indruk te krijgen hoe Sierra Leone weer opkrabbelt uit de Ebola crisis, heeft hij speciaal ruimte vrij gemaakt voor een uitgebreid bezoek aan het Lion Heart Medical Centre. Daarbij bracht hij ook de complimenten en de waardering voor ons werk over van de ambassadeur persoonlijk. Op onze beurt hebben wij veel waardering dat hij de moeite heeft genomen ons wederom te bezoeken. Op het hoogtepunt van de Ebola crisis is hij ook bij ons op bezoek geweest en dankzij zijn inspanningen hebben we via de ambassade veel steun gekregen.

Ondertussen is het onverminderd druk, eigenlijk te druk, in het ziekenhuis en de patiënten blijven toestromen. Je zou bij wijze van spreken kunnen zeggen dat we aan ons eigen succes en goede reputatie dreigen ten onder te gaan zoveel patiënten krijgen we, ook van heinden en ver, tot en met uit Freetown. Met onze twee tropen artsen en kleine lokale staf is het soms nauwelijks te behappen. En dan kan je zeggen dan moet er maar een derde tropen arts en meer lokale staf bij maar dat moet natuurlijk wel worden betaald en zo eenvoudig is het ook weer niet om daarvoor fondsen beschikbaar te krijgen. Daarbij komt dat dat op enige termijn ook niet echt iets oplost want dan trek je gewoon nog meer patiënten aan en we kunnen tenslotte niet heel Sierra Leone op ons nek nemen. Momenteel bekijken we hoe we daarmee het beste kunnen omgaan waarbij de focus ligt op de patiënten uit onze directe omgeving en met name ook kinderen onder de vijf jaar en op moeder en kind zorg want het helpen terugdringen van de moeder en zuigelingen sterfte blijft een van onze speerpunten want die is dramatisch hoog in SL.

Met al die drukte worden de wachttijden in de polikliniek natuurlijk steeds langer wat dan weer irritatie oproept bij patiënten als ze niet snel genoeg naar hun zin worden geholpen en ze vinden dat zij toch echt een spoed geval zijn. Nu worden echte spoedgevallen natuurlijk meteen geholpen maar er zijn ook gevallen bij die drie dagen of langer geleden bijvoorbeeld een ongeluk hebben gehad en dan pas naar het LHMC komen maar wel meteen aandacht willen. Zo werd er laatst een patiënt binnen gebracht die een paar dagen eerder bij het oogsten van palmolie noten uit de boom was gevallen en een dwarslaesie halverwege de rug had opgelopen. Nu kunnen wij niks doen aan een dwarslaesie dus hij lag op een brancard in de OPD te wachten op zijn beurt maar vond zelf dat dit toch wel een echte emergency was en dan wordt er meteen een discussie met een langslopende doctor (of met mij) opgestart. Uiteindelijk is hij gezien door Dr Erdi die niet veel anders kon doen dan het slechte nieuws brengen en “counselling” of te wel hem uitleggen dat hij altijd deels verlamd zal blijven en hem als voorbeeld een andere patiënt met een (lagere) dwarslaesie  voorhouden die in plaats van te gaan bedelen en zielig zijn een winkeltje is begonnen en het verbazingwekkend goed doet. Maar ja je bent gauw weer een half uur verder om zo’n patiënt een hart onder de riem te steken en hem uit te leggen dat we niet het onmogelijke kunnen doen. En vaak is het niet eens de patiënt maar de familie die het onmogelijke eist of juist weer geen toestemming geeft om wel een ingreep te doen.

Zo werd zondag twee weken geleden aan het eind van de middag een ernstig gewonde patiënt binnen gebracht met een traumatische amputatie. Kennelijk was een aandrijf riem van een of andere grote draaiende machine gebroken die zich als een zweep rond het been van het slachtoffer wikkelde en de voet bijna helemaal had afgerukt. De voet, nog in de laars lag naast het onderbeen waaruit de twee botten staken. Voor Erdi maar één mogelijkheid, een verdere “nette” amputatie, hopelijk onder de knie maar wellicht boven de knie omdat de knie ook was beschadigd. Het meegekomen familielid moest persé de oom van het slachtoffer raadplegen, waarschijnlijk hoofd van de familie, om toestemming voor die operatie te geven. Oom lief was het daar helemaal niet mee eens en eiste door de telefoon op hoge toon dat Erdi de voet er weer moest aanzetten en dat hij geen toestemming gaf voor een amputatie. In het Emergency hospitaal in Freetown zouden ze volgens hem die voet er wel aan kunnen zetten. Toen Erdi hem in een hoog oplopende discussie uitlegde dat dat Godsonmogelijk was en een rit van minstens 5 uur naar Freetown alleen maar meer schade of zelfs overlijden zou opleveren (en in Freetown zouden ze de voet er ook niet aan kunnen zetten) bond meneer nog steeds niet in. Erdi heeft hem toen in niet mis te verstane bewoordingen uitgelegd dat het hier een volwassene betrof die over zijn eigen lichaam beschikte waar oom lief niets mee te maken had. Terwijl het slachtoffer al op de operatie tafel lag tekende hij het “consent form” en kon Erdi eindelijk aan de slag. Daarna kwam er nog een zwangere vrouw binnen met complicaties dus uiteindelijk was Erdi zo tegen middernacht klaar voor die zondag.

Afgelopen Pasen stond Yele bol van de festiviteiten, georganiseerd door het All People Congress (APC), de regerende partij, en de Honourable Dr ABD, het parlementslid voor Yele die destijds ook voor Lion Heart als chirurg heeft gewerkt en zo af en toe hier samen met Erdi een operatie uitvoert. Ere gasten waren de minister van onderwijs en de pas benoemde minister van sociale zaken. ABD had ons een tijd geleden al gevraagd of zij bij ons twee nachten konden verblijven wat natuurlijk kon. Maar inmiddels was de Paramount Chief druk bezig geweest zijn ietwat vervallen guesthouse op te knappen en van nieuw meubilair en van dubbele bedden te voorzien. Paaszondag om half acht hoop getoeter bij ons huis. De body guard van de minister kwam inspecteren of het hier wel veilig genoeg zou zijn. Maar nadat hij de kamers met eenpersoons bedden had gezien was het kennelijk bij ons niet veilig genoeg dus dat feest ging niet door. ABD voelde zich ietwat opgelaten maar wij hadden er in het achterhoofd al rekening mee gehouden dat dit zou gebeuren gezien de activiteiten die de PC had ontplooid.

Naast wieler wedstrijden van zowel mannen als vrouwen in en rondom Yele, de opening van een community centre in een van de dorpen, een middagje strand aan de rivier en de nodige speeches was het hoogtepunt van alle feestelijkheden natuurlijk voetbal, een kleine competitie tussen vier ploegen uit ons Chiefdom Gbonkolenken dat in vier zogenoemde wards is verdeeld. De grote finale om de ABD Trofee was Tweede Paasdag. Aardige wedstrijd, ook een aantal niet onverdienstelijke voetballers van ons ziekenhuis en aan het eind van de wedstrijd een rode kaart voor een van de spelers. Erdi, die zowel Eerste als Tweede Paasdag vrijwel de gehele dag in het ziekenhuis bezig was geweest kon nog net de tweede helft bijwonen en moest tot haar verrassing ook nog een van de vele prijzen bij de prijsuitreiking uitreiken, ik meen de vierde plaats van het voetbal toernooi. Er was ook een prijs voor de beste voetballer van het toernooi, uitgerekend degene die in de finale met een rode kaart van het veld was gestuurd, hetgeen bij de minister van sociale zaken de opmerking richting de speaker uitlokte hoe dat dan wel kon. De goede man stamelde iets dat dit nu eenmaal de naam was die hij van het beoordelingscomité had doorgekregen. Maar dit was dan wel weer aanleiding voor het uitbreken van een klein relletje naast het voetbal veld waarbij naar ik achteraf hoorde wat met stenen werd gegooid. Daar stonden ook auto’s geparkeerd, waaronder mijn pick up die ik vanaf mijn plek op de ere tribune verder niet kon zien. Inmiddels had John, een van onze chauffeurs mij gebeld om de auto weg te halen maar in het lawaai van de muziek en toespraken, speakers zoals altijd standaard op standje maximaal had ik de telefoon niet gehoord. Nadat de omroeper kennelijk gewaarschuwd was dat er wat auto’s gevaar liepen en omriep om die weg te halen ben ik die kant maar opgegaan waar ik de goede John als een veldheer, staand achterin het bakje van de pick up aantrof om “zijn” auto te beschermen. Ook hier dus hooligans waarbij de vlam snel in de pan kan slaan. Een traangas granaat van de politie maakte er gelukkig snel een eind aan.

De volgende ochtend, ik stond op het punt om naar Magburaka, Makeni en Lungi te  vertrekken voor een hoop zaken en om Rob Moss, een ziekenhuis apotheker uit Nederland op te halen, stond plotseling de minister van sociale zaken samen met de Paramount Chief op de stoep voor een rondleiding in het ziekenhuis. Ze was, zelf arts en studie genoot van de huidige minister van gezondheid, zeer onder de indruk (Wow!!) en nam uitgebreid de tijd om alles te zien en antwoord te krijgen op haar vele vragen. Gewaardeerd bezoek en draagt weer bij aan onze naamsbekendheid in “government circles”.

Nog wat laatste ontwikkelingen voor ik een punt achter deze nieuwsbrief zet.

Momenteel is hier René Scheeper hier voor een periode van 4 weken, voor de derde maal inmiddels weer. Hij is een zeer ervaren laborant die onze lab techinicians verder komt opleiden een nieuwe nursing aide zal inwijden in de “geheimen” van het vak.

Zoals gezegd Rob Moss, zeer ervaren ziekenhuis apotheker, net aangekomen voor drie weken om de werkwijzen, voorraad beheer en het apotheek personeel onderhanden te nemen. Dank zij vrijwilligers als René en Rob, maar ook enige tijd geleden Ton, Anesthesist en Ad, financial controller wordt de kwaliteits van ons ziekenhuis steeds weer verbeterd en leert het lokale personeel (ik noem dat liever National Staff) er elke keer weer wat bij.

Dr Carolien is na 15 maanden in het LHMC  inmiddels afgelost door een nieuwe tropen arts, Dr Markus Jan Werz die na een rit van 7000 km met een auto vanuit Nederland eind februari in Yele aankwam.

De bouw van de nieuwe isolatie afdeling vordert gestaag. Het gebouw wordt wat groter dan oorspronkelijk gepland. We hebben er een afdeling met 10 bedden voor patiënten met chronische wonden die dagelijks moeten worden verzorgd aan toegevoegd. Momenteel huizen die in een geïmproviseerde afdeling, de ‘Blue Tent”. Omdat die patiënten zo lang blijven, soms vele maanden, is daar het een gezellige gemeenschap van, afgezien van de wond, verder gezonde mensen. Ze schaken of doen andere bord spelen met elkaar en er is ook een heuse president van de afdeling die daar de leiding heeft.

Overigens onderstreept de recente uitbraak van mazelen weer eens de noodzaak voor een isolatie afdeling.

Beste mensen, het is een veel langer verhaal geworden dan ik in gedachten had maar het is slechts een fractie van wat hier allemaal de revue passeert. Morgen waarschijnlijk weer “Crazy Monday”, of te wel een overvolle polikliniek.

Hartelijk groet,

Ruurd

 

 BLOGS   
BLOG
Ruurd van Rooijen heeft een weblog bijgehouden met zijn ervaringen, indrukken en werkzaamheden...
lees meer >
WILDE GANZEN
Steunt zowel de bouw van de isolatieafdeling, als het bouwen van een solarpark bij het Lion Heart Medical Centre!
lees meer >