Lion Heart Foundation
  

WEBLOG

Update uit Yele - 10 Oktober 2016
door: Ruurd van Rooijen

Het is al weer heel lang geleden dat ik mijn laatste nieuwsbrief schreef en er de afgelopen 3 maanden weer veel gebeurd. Te veel om allemaal in deze nieuwsbrief aan de orde te laten komen dus maar een kleine greep uit alles wat je hier zoal meemaakt. 

Half augustus ben ik na het zomerverlof in NL weer terug gekomen in SL, midden in de regentijd met zijn overvloedige regens. In een half jaar valt er hier in Yele zo’n 4 meter regen, in NL nog geen meter in het hele jaar. Het was weer even wennen aan de kleine ongemakken des levens. Met nu in de regentijd een temperatuur van zo’n 23 graden in de ochtend is de koude douche (we hebben geen warm water) echt koud. Vanwege het vele water in de rivier frequent en vaak ook langdurig geen elektriciteit van de waterkracht centrale in Yele. En als je dan een nieuw boekhoud programma van 900 Mb moet downloaden via een vrij  trage internet verbinding is het fingers crossed dat er halverwege het downloaden geen power cut is. Nu hebben we zowel voor het ziekenhuis als voor ons huis waar we wonen generatoren, maar overdag in het ziekenhuis als de generator aan staat is de internet verbinding door de vele gebruikers echt traag, terwijl ’s avonds als de generator bij ons huis aan staat we geen internet hebben aangezien de satelliet ontvanger in het ziekenhuis staat, waar dan de generator af staat. Dus als je ’s avonds of ’s nachts zo’n programma wil downloaden, dan is het internet sneller door minder gebruikers, moet er gedurende de downloadtijd ononderbroken power van de waterkracht centrale zijn. 

Ook voor andere dingen ben je afhankelijk van elektriciteit, bijvoorbeeld voor de water voorziening. Geen elektriciteit, geen water van de waterfabriek in Yele. Nu hebben we bij ons huis een waterput en als de fabriek niet levert dan kunnen we met de generator van het huis daar water uit op pompen. Alleen je zal net zien, als de watertank leeg is heeft de generator besloten het maar eens niet te doen. Voor het ziekenhuis zijn we voor de watervoorziening gelukkig niet meer afhankelijk van de waterfabriek of van elektriciteit. Eind vorig jaar hebben we vanuit een Ebola Emergency fonds geld weten los te peuteren en konden we een 12 meter diepe waterput boren met een op zonne-energie werkende pomp en een eveneens op zonne-energie werkend UV filter in het water systeem. In de droge tijd werkte dat perfect en ik was heel benieuwd hoe het systeem zich zou houden in de regentijd met veel bewolking en geen zon. En het is voor mij nog elke dag een plezier als ik ’s ochtends het ziekenhuis terrein op kom en een bijna lege (wit doorschijnende) water tank te zien die aan het eind van de dag weer helemaal vol is. We hebben sinds de oplevering van de waterput geen dag meer zonder water in het ziekenhuis gezeten. En over een maand of 5 hoop ik hetzelfde te kunnen zeggen over  de elektriciteits voorziening. Onlangs is een project van start gegaan voor het bouwen van een groot solar park in het ziekenhuis. Het geld is er, een bedrijf in NL is gecontracteerd voor het leveren van alle apparatuur en het inbouwen daarvan in een container die volgens planning eind november naar SL wordt verscheept waarna de hele zaak in januari volgend jaar kan worden opgebouwd.  

Over het invoeren van containers gesproken, afgelopen week is de container met onze medicijn bestelling voor de komende 6 – 9 maanden in Yele gearriveerd. Het inklaren van zo’n container is een enorm bureaucratisch proces temeer omdat je als NGO bepaalde belasting vrijstellingen kan krijgen. Je moet daarvoor een enorme papierwinkel indienen en allerlei aanvragen goedgekeurd zien te krijgen van de ministeries van gezondheid en financiën en omdat het hier medicijnen betrof ook nog eens toestemming van de Pharmacy Board. En elke keer is er wel weer een verrassing in de vorm van een nieuw vereist document dat niet is genoemd in het “road map” voor het invoeren van containers. Zo was deze keer de verrassing dat bepaalde medicijnen die we al sinds 2009 zonder enig probleem hebben ingevoerd plotseling op de lijst van verboden drugs (narcotica) bleken te staan waar een speciale ontheffing voor moest worden verkregen van de Pharamcy Board. Voor ingewijden het ging om Tramadol en Kethamine. Er moest een brief komen en een formulier worden ingevuld, ten minste voorzien van de handtekening van een dokter (eigenlijk van de apotheker maar die hebben we niet en zijn in SL met een lantarentje te zoeken) en het origineel moest naar de Board. De volgende dag, woensdag, in de auto gestapt naar Freetown met brief en formulier en verder uitgerust met Lion Heart stempels en met kopieën van alle andere documentatie over de container. Ze zouden er eens om kunnen vragen en als je dan zegt dat hebben jullie al gekregen dan kunnen ze dat niet of pas na heel lang zoeken terug vinden dus is het handiger en sneller om een nieuwe kopie te geven. Maar goed dat ik de stempels bij mij had. Er moest bij de Board weer een ander formulier worden ingevuld dat moest worden ondertekend door een arts in Yele en het origineel dan weer inleveren. Om nu weer even vanuit Freetown op en neer naar Yele te gaan om de handtekening van Dr Erdi of Markus te gaan halen vond ik een beetje teveel van het goede en we konden de Registrar of the Board er toe overhalen dat ook de handtekening van de Country Director (ik dus) ook wel goed was aangezien ik de uiteindelijke “baas” ben van het ziekenhuis en de artsen. Al met al ben je wel een hele dag kwijt en zit je 10 uur in de auto om een brief te brengen en een handtekening te zetten. 

Toen deze hobbel was genomen begon het er op te lijken dat de container de vrijdag daarop aan het eind van de middag zou worden vrij gegeven. Die middag moesten nog twee handtekeningen op de haven worden verzameld, echter de beide functionarissen waren maar wat vroeger weg gegaan voor het middag gebed in de moskee in verband met het Offerfeest, waarvoor het de maandag daarop een public holiday was en zo ben je weer vier dagen verder. Aangezien alle tekenen er op wezen dat de container de volgende dag (vorige week dinsdag) uit de haven zou komen, ’s ochtends vroeg weer naar Freetown gegaan om het transport naar Yele te begeleiden.  Dat is absoluut nodig aangezien er bij onbegeleid transport het niet ondenkbeeldig is dat onderweg de container wordt opengebroken en er uit wordt gestolen. Sterker, bij onze vorige twee containers is dat daadwerkelijk gebeurd. De ene truck kreeg midden in de nacht een break down, de ander reed door ondanks protesten van onze enige begeleider, mijn vertrouweling Sullay. Les voor mij, bij een transport van twee containers, twee begeleiders. Sullay rook onraad, met een motor bike taxi naar het politie checkpoint (bij Mile 38) verderop en gevraagd of er een container was gepasseerd. Niet dus. Met een taxi en politie terug gereden naar een afslag (de enige tussen Mile 38 en de gestrande truck) en een stukje verder op waren de boeven net begonnen met het overbrengen van spullen naar een PodaPoda (een klein busje). Iedereen gearresteerd, spullen weer terug in de container en een andere truck chauffeur laten komen. 

Die dinsdag moest er eerst nog voor de opslag van de container in de haven worden betaald voor de vier dagen vertraging vanwege Offerfeest en public holiday en dat kost ook weer de nodige tijd aangezien je het geld bij een bank op de rekening van de haven moet storten en vervolgens weer verschillende kantoortjes binnen en buiten de haven moet aflopen voor de nodig stempels op formulieren om de container vrijgegeven te kunnen krijgen. En al die gestempelde formulieren moeten dan weer worden getoond voor het scannen van de container, als dat is gebeurd weer naar de Pharmacy Board op de haven voor vrijgave van die zijde, waarna de container moet worden geopend om door een handvol inspection officers van verschillende instanties te worden gecontroleerd en waarbij de Pharmacy Board een aantal monsters van medicijnen trekt voor controle van de kwaliteit. Ik geloof overigens niet dat die controle daadwerkelijk wordt gedaan. Uiteindelijk was het die dinsdag voor mij voornamelijk een oefening in geduld en werd toegezegd dat het de volgende dag echt zou lukken om de container met speciale ontheffing om 12 uur uit de haven te krijgen. Normaal mogen de trucks pas aan het begin van de avond de haven af om het verkeer in Freetown niet helemaal vast te laten lopen.

De woensdag bleek wederom een oefening in geduld, voor gevorderden dit maal. Het bleek dat nog een klein bedrag via de bank aan de douane moest worden betaald, 30.000 Leones, globaal 5 Euro. Helaas weigerden alle vier de verschillende banken bij de haven deze transactie uit te voeren aangezien dat voor zo’n klein bedrag te veel werk was. Dus naar een andere bank wat verder op die de transactie wel wilde uitvoeren. 

Tegen een uur of vier begon ik toch ernstig te twijfelen of het nog die dag zou lukken maar op een gegeven moment mocht de verzegeling van de container worden verbroken hetgeen het teken was dat de inspection officers aan het werk zouden gaan en de container vrijwel zeker zou worden vrij gegeven, hetgeen om 8 uur ’s avonds eindelijk een feit was. Vervolgens achter de truck naar Yele gereden om daar om 03:30 aan te komen. Paar uurtjes slapen en daarna de container uit te laden. Dan resteert nog het probleem (afgezien van orde scheppen in de chaos in de store) om de container van de truck te krijgen zonder kraan. Ik had een bepaalde locatie bij een boom in gedachten (waaraan de container met een ketting wordt vastgebonden) alleen de grond was te zacht en met nul profiel op de banden liep de truck vast. Aangezien de vrachtwagen van de buren kapot was hebben we de truck met de twee ambulances uit de modder getrokken waarna de container aan een andere werd vastgemaakt om vervolgens de truck onder de container weg te laten rijden. Dit alles onder grote belangstelling van patiënten en care takers van de New Ward.

Maar bureaucratische processen kunnen ook heel snel gaan. Een tijd geleden kreeg Dr Erdi een patiëntje van een jaar of 10, Korombo doorverwezen. Ten gevolge van, laat ik maar zeggen geen behandeling en een verkeerd verlopen “genezings” proces stond zijn rechter voet ongeveer 180 graden gedraaid. Of Erdi er wat aan kon doen. Erdi kan heel veel maar dit was toch een beetje teveel van het goede. Na consultatie in Nederland bleek een ingewikkelde orthopedische operatie mogelijk te zijn en toevalliger wijs zou een zeer ervaren orthopedisch chirurg met een team een paar weken in Burkina Fasso in een ziekenhuis voor dit soort operaties aan het werk zijn. Of Erdi met Korombo voor een dag of 10 naar Burkina zou kunnen komen. Natuurlijk een uitgelezen kans voor deze jongen maar ook voor Erdi om veel bij te leren van een specialist op dit gebied. Nu valt dit natuurlijk buiten de doelstellingen van Lion Heart en is er ook geen geld om dit soort kostbare ondernemingen te financieren. Na wat wikken en wegen besloten er een soort van privé onderneming van te maken, waarbij Erdi, haar vader en ik de kosten voor onze rekening zouden nemen. Maar ja het werd wel kort dag. Het team zou maar kort in Burkina zijn dus het was kort dag om alles te regelen. Jongetje en ouders spreken amper een woord Krio, laat staan Engels, wonen echt in the middle of nowhere, ouders moeten worden overtuigd van het nut, ze moeten toestemming geven, er moet een paspoort worden geregeld maar o ja daar heb je een birth certificate voor nodig dat er niet is, diverse instanties moeten toestemming geven om met een minderjarige het land uit te gaan (om niet het risico te lopen aangehouden te worden voor mensen smokkel), vliegtickets moeten worden geregeld en ga zo maar door. En dat in een land met enorm stroperige bureaucratische procedures en sleutel functionarissen die veelvuldig afwezig zijn. Nu hebben we rond Pasen de pas benoemde minister van Social Welfare, Children and Gender Affairs in het ziekenhuis op bezoek gehad. Een joinge vrouw die zeer onder de indruk was van het ziekenhuis (WOW!!) en haar telefoon nummer en whatsapp achterliet mocht ze ergens behulpzaam mee kunnen zijn. En in dit geval kon ze dat zeker en heeft ze het schijnbaar onmogelijke mede mogelijk gemaakt en was alles binnen vier dagen, over het weekend, geregeld. De operatie is goed verlopen en nu is Korombo bij ons voor het verdere herstel proces. Overigens birth certificates kunnen hier ook achteraf na jaren worden geregeld, de leeftijd wordt een beetje geschat en er zijn heel veel Sierra Leonezen geboren op 1 januari. 

Ik wil het hierbij laten. Het is een hele lange nieuwsbrief geworden. 

Hartelijke groet, Ruurd

 

 BLOGS   
BLOG
Ruurd van Rooijen heeft een weblog bijgehouden met zijn ervaringen, indrukken en werkzaamheden...
lees meer >
WILDE GANZEN
Steunt zowel de bouw van de isolatieafdeling, als het bouwen van een solarpark bij het Lion Heart Medical Centre!
lees meer >