Lion Heart Foundation
  

WEBLOG

Een mooi kerstavontuur... - 28 December 2016
door: Ruurd van Rooijen

Hallo allemaal,

De container met alle materialen voor de zonnepanelen staat op zijn plek in het ziekenhuis!

Het is weer een heel avontuur geworden, weer wat witte haren erbij (voor zover mogelijk) maar inmiddels is het stress niveau en de hartslag weer gedaald naar het normale niveau. Donderdag ochtend  kreeg ik een telefoontje van onze man in Freetown (Gibrilla Jalloh) dat alle tekenen er op wezen dat de container aan het eind van de middag hoogst waarschijnlijk uit de haven zou worden vrijgegeven. Dus in mijn pick up naar Freetown waar ik rond 17.00 aankwam. Gibrilla was op de haven druk bezig de laatste van een serie van 6 stempels voor de vrijgave te verzamelen en  de container moest worden open gemaakt voor inspectie. Bij het openmaken bleek het discus slot op de grote deuren niet te openen met de sleutel die ik had en van het extra hangslot op de zijdeur had ik geen sleutel. Dat hangslot dus maar open gebroken (en ter plekke een nieuw hangslot gekocht) zodat de container kon worden open gemaakt. Nadat de container door 3 inspecting officers was geïnspecteerd hing het nog op twee stempels. Zo tegen acht uur bleek dat het toch niet ging lukken. “The system was down” dus alle papierwerk moest verder met de hand gebeuren en dat ging zeker niet meer die avond lukken. De officials die de stempels moeten zetten hebben de gewoonte om er gewoon een tijdje niet te zijn, te wachten tot er een stapel van iets van 15 dossiers ligt en dat dan in een keer af te handelen, weer te verdwijnen tot er een volgend stapeltje ligt. Inmiddels stond de container al wel op de vrachtwagen. Dat zou betekenen dat de container er weer af moest aangezien de vracht wagen officieel niet op de haven mocht blijven. Dat betekent dan weer betalen voor ontladen (en de volgende dag voor beladen) maar met wat regelarij kon de container op de wagen blijven, op een “veilige”plaats worden gestald en werd iemand ingehuurd om de container te bewaken aangezien er ’s nacht ondanks alle beveiliging toch de kans bestaat dat er gewoon wordt ingebroken. 

Vervolgens zouden we naar het huis van Gibrilla gaan aan de andere kant van de stad, een rit die op dat tijdstip zo’n 2 ½ uur in beslag neemt vanwege het chronische verkeers infarct waaraan deze stad lijdt. Helaas, de auto startte niet. Geprobeerd met startkabels (heb ik altijd bij me), helaas. Met wat lui aangeduwd en dat lukte. Uiteraard klein bedragje betalen voor de bewezen diensten. Gaandeweg naar huis begonnen de lichten van de auto steeds zwakker te branden tot ongeveer het niveau van een enkele sfeer lichtje en op de drukste rotonde waar drie wegen samen komen op 1 uitvalsweg de stad uit sloeg de motor af. Lekkere chaos. Weer aanduwen en we konden zonder verlichting weer verder. Op ongeveer 2 km van onze bestemming, heuvel op was het weer raak en sloeg de motor weer af. Nu kent Gibrilla een paar goede auto mechanics die een “garage” vlak bij hem hebben en die hij bij nacht en bij ontij kan bellen. Zo gezegd zo gedaan. Een van hen, Lama, naar Gibrilla’s huis gestuurd om een andere accu op te halen maar daarmee kregen we de pick up ook niet meer aan de praat. Dan maar weer de jump start proberen, achteruit de heuvel afrollend, tegen het op dat tijdstip weliswaar weinige verkeer in maar om nu met je telefoon schermpje het naderend verkeer te waarschuwen in het aarde donker is nu ook niet bepaald ideaal. Omdat dit ook niet lukte besloten dan maar naar de garage te slepen. Lama de auto van Gibrilla opgehaald. Dat duurde nogal lang aangezien hij naar bleek op zoek was gegaan naar een touw om te slepen. Hem gezegd dat dat niet nodig was aangezien ik een sleepkabel had, ook altijd bij me. (Uiteindelijk had Lama een stuk veiligheidsgordel bij zich, daar was het zeker niet mee gelukt). Naar de garage gesleept (200 m van het huis van Gibrilla) en uiteindelijk om half twee in bed. 

Volgende ochtend om 8 uur naar de garage. Daar hadden ze inmiddels de fout gevonden, de accu werd niet meer opgeladen omdat de alternator kapot was. Besloten de pick up in Lama’s handen te laten (en meteen een verdere check up, o.a. hand rem te laten doen) en met de auto van Gibrilla naar de haven en hopelijk naar Yele. 

Op weg naar de haven langs gegaan bij de army barracks aangezien daar de kraan vandaan moest komen (De RSLAF was bereid gevonden ons tegen kostprijs te assisteren). Kraan was er, chauffeur was er alleen ze moesten nog brandstof voor de wagen en olie voor de kraan zelf gaan halen. Ze geïnstrueerd om uiterlijk 11 uur te vertrekken (na ons telefoontje dat we zeker wisten dat de container zou worden vrij gegeven) en waar we elkaar zouden ontmoeten: in Waterloo, zo’n 40 km buiten Freetown.

Naar de haven, waar ons donderdag was verzekerd dat we om 12.00 uurde container zouden kunnen vertrekken. Natuurlijk weer stempels verzamelen om alles van de dag ervoor nog eens te verifiëren en om 3 uur was de truck met container eindelijk uit de haven. Op naar Waterloo, stukje van 40 km waar we bijna 3 uur over hebben gedaan. Daar natuurlijk geen kraan, maar wel de majoor die een en ander had geregeld. Hoop heen en weer gebel maar de kraan, driver korporaal Bobby was onderweg met strikte orders (!?). Besloten om alvast door te rijden naar Makeni (140km) en daar op de kraan te wachten. Tegen de tijd dat we in Makeni waren, zo rond 20.30,na 2 ½ uur rijden vanaf Waterloo, hadden we eindelijk weer eens telefonisch contact met Bobby (en ook de Major) dat de kraan net Waterloo uit was. Dus maar weer verder wachten en steeds maar bellen waar ze zo ongeveer uit hingen. Weinig succesvol, slechte of geen verbinding en als we al verbinding hadden wist de goede Bobby eigenlijk niet precies waar hij was maar wist wel de weg naar Makeni. Zo tegen middernacht begonnen we ons toch echt zorgen te maken. Bobby zei dat hij net Mile 38 was gepasseerd (en dan heb je nog een dik 120 km naar Makeni te gaan) en waren we bang dat hij misschien bij een rotonde de verkeerde afslag (naar Bo) had genomen. Zo tegen 2 uur eindelijk weer eens contact, ze waren bij Lunsar (80 km te gaan). Zo langzamerhand bekroop ons het gevoel dat we belazerd werden maar de majoor verzekerde ons dat ze echt op weg waren. In gedachten zat ik al te bedenken hoe ik in hemelsnaam ergens een andere kraan vandaan kon halen de dag voor of met de Kerst. Besloten om de kraan maar tegemoet te rijden om echt zeker te stellen dat die er aan kwam en hoera na een km of 20 passeerden we de kraan. Omgedraaid en er achter aan. De kraantruck bleek gewoon 70 km/u te kunnen dus Bobby en zijn maten (6) zullen het er onderweg wel van hebben genomen, hoewel ze zeiden dat ze problemen met de wagen hadden gehad. Uiteindelijk konden we om 3 uur ’s nachts gezamenlijk uit Makeni vertrekken om uiteindelijk om 05.30 in Yele aan te komen. Daar meteen begonnen met positioneren van de kraan en de truck met container, de kraan van hydrauliek olie voorzien en alle andere voorbereidingen waarna de container op zijn plek werd gehesen (beetje bemoeilijkt omdat er wat olie lekkages op de kraan waren). Met dat hijsen heb ik me maar niet mee bemoeid, dat soort dingen moetje maar gewoon op zijn Afrikaans laten gebeuren en vurig hopen dat het allemaal goed gaat, vooral als je ziet dat ze rustig onder de gehesen container doorlopen. Uiteindelijk stond de container tegen dagenraad van 24 december zonder schade op zijn plek. Truck chauffeur afbetaald, Bobby afbetaald en beiden gingen meteen weer terug naar Freetown (hoezo rust en rijtijden besluit?). Even binnen in de container gekeken of daar alles goed was gegaan (op twee pallets batterijen waren een paar batterijen iets scheef komen te staan, staan nu weer rechtop), pannenkoek gegeten (Santos had inmiddels het ontbijt klaar) en even een paar uur slapen.

Tot zover mijn “Kerst” avontuur. 

Ruurd

PS Het heeft precies 3 weken geduurd van aankomst schip tot uit de haven. Volgens mij een all time record voor LHF met dank aan Gibrilla die een uitstekende klus heeft geklaard.

 

 

 

 

 

 BLOGS   
BLOG
Ruurd van Rooijen heeft een weblog bijgehouden met zijn ervaringen, indrukken en werkzaamheden...
lees meer >
WILDE GANZEN
Steunt zowel de bouw van de isolatieafdeling, als het bouwen van een solarpark bij het Lion Heart Medical Centre!
lees meer >