Lion Heart Foundation
  

WEBLOG

Aan de slag in het LHMC - 14 November 2016
door: Anne Bijnsdorp

Mijn derde dag in het Lion Heart Medical Centre. Platteland, ziekenhuis, dorpelingen, twee collega tropenartsen, grijnzende lokale staf waar ik alle namen van probeer te onthouden en ik. Aan het zwemmen in een overdaad van prikkels en leermomenten op mijn nieuwe tijdelijke werkplek.

Na een hele dag niks geweten te hebben en alles te moeten vragen (tot waar ik een pen/wc/afdeling kan vinden) heb ik heb me even verschanst in de echokamer want dat is lekker overzichtelijk. En er staat een fan. Geen overbodige luxe. Bovendien heb ik vertrouwen in mijn echo skills. Althans, voor het beoordelen van baarmoeder, eierstokken en baby’s. Kan ik. En voor al die andere dingen in een buik gebruik ik dus maar mijn boerenverstand. Boonvormig donker dingetje boven-zij-achterkant? Oh ja, vast de nier.  En volgens Wikipedia mag die tussen de 10-13 cm groot zijn. Check. Groot zwart rond vlak onder in de buik? Makkie, de blaas natuurlijk! Tenzij… het toch een extreem grote-alles-wegduwende eierstok cyste is. Of een van die andere rare extreme toestanden die je hier in de tropen hebt. Normaal heb je daar goed getrainde radiologen voor die iets zinnigs kunnen zeggen. Of in ieder geval juridisch de verantwoordelijkheid hebben om iets zinnigs te zeggen. Maar ja,  goed getrainde radiologen zitten niet in een plaggenhut, die zitten in een grachtenpand. En het stukje ‘juridisch’ is hier niet van toepassing dus mag ik zelf eens nadenken.

Ok. Echokamer dus. Om maar met een makkelijke  patiënt te beginnen zoek ik een zwangere patiënte uit de stapel dossiers en roep haar binnen. Een jonge patiënte neemt plaats op de onderzoeksbank. En met een grote grijns (want: mijn eerste en ook enige zin in Krio-Engels) vraag ik “die pikin shake shake fine?” (=beweegt de baby goed?) terwijl ik de echokop met een joviaal gebaard op haar ronde zwangere buik zet. Hee, dit is tenslotte waar ik goed in ben. Ze kijkt me aan alsof ik een grapje maak. “No” antwoord ze. Kut. En in het zelfde ogenblik zie ik wat zij me indirect al vertelt: de baby leeft niet meer. Oh shit. Ik spreek de taal niet, weet niet wat gepast is in deze cultuur en meet maar een beetje knullig wat dingen op terwijl ik bedenk hoe ik deze patiënte het beste het slechte nieuws kan brengen. Clueless. Dus ik ontwijk haar vragende blik en ga mijn collega Markus maar uit de verloskamer vissen voor hulp. Kan ik de lokale aanpak een keertje  afkijken. Hij bevestigt mijn diagnose nog even snel en vertelt haar het slechte nieuws. Luid gejammer snijdt direct door de pijnlijke stilte. Ze kronkelt van ellende en weet niet hoe ze moet zitten liggen of staan. Grote uithalen, snot uit haar neus terwijl dikke tranen over haar wangen biggelen. Ze leunt tegen Markus aan voor troost en hij biedt een grote schouder voor haar verdriet. Malaria heeft haar haar eerste kind in de finale van de zwangerschap afgepakt. Ik kijk er naar en slik maar een paar keer. Les nummer een: makkelijke patiënten zijn hier niet, anders waren ze wel thuis gebleven.

 

 BLOGS << >> 
BLOG
Tropenarts Anne werkt in het LHMC en doet verslag van haar belevenissen.
lees meer >
WILDE GANZEN
Steunt zowel de bouw van de isolatieafdeling, als het bouwen van een solarpark bij het Lion Heart Medical Centre!
lees meer >