Lion Heart Foundation
  

WEBLOG

De laatste werkdag in Yele - 10 Maart 2013
door: Kristense Koutstaal

Vrijdag, 08-03-2013

Vandaag mijn laatste werkdag. Op de valreep geef ik nog een les over pre- en postoperatieve zorg bij een operatiepatiënt. Voor de operatie moet een patiënt nuchter zijn, gewassen, naar de wc geweest en zijn/haar medicatie hebben gehad. Na de operatie moet de verpleging letten op de wond, wanneer een patiënt weer mag gaan eten etc. Ook deze les wordt weer goed opgepikt.

Aan het eind van de les krijg ik allemaal cadeautjes mee en ook nog een mooi certificaat, als dank voor alle hulp en inzet. Verder nog een mooie “lappa”, een bontgekleurde overwegend felrode doek, met Afrikaanse tekeningen erop. Een mooi bespannen schilderijtje en een tas (met portemonnee) maken het cadeau compleet.

En als je nou denkt dat Erdi mij een rustig dagje geeft….vergeet het dan maar. Vanwege de drukke dag van gisteren, hebben we nu nog 3 operatiepatiënten op het programma staan. Bij één vrouw moet de baarmoeder worden verwijderd, een liesbreuk en het schoonmaken van een stomp van een geamputeerd onderbeen.

Op maandag en vrijdag is het altijd erg druk in de OPD, zo ook vandaag. Eer we aan het programma kunnen beginnen, is het 16.00 uur. En we kunnen de patiënten (die gisteren geopereerd zouden worden) niet laten wachten tot volgende week dinsdag. Dat gaat dus een latertje worden. Als klap op de vuurpijl komt er ook nog een jongen binnen (rond de 20 jaar), die alleen maar pus in zijn buik heeft, zoals de scan laat zien. Dat is dus vier.

We beginnen maar met de vrouw (de rest zijn nl. mannen), omdat de stomp en de buik “vieze” ingrepen zijn. In een uurtje of twee is de klus geklaard en kan ze direct naar de afdeling (na 17.00 uur hebben we hier geen bezetting op de uitslaapkamer) waar ik snel de overdracht doe naar de verpleging van de late dienst. De Hollandse vaart wordt snel doorgezet en de liesbreuk komt op tafel. Wat blijkt….de man heeft een liesbreuk aan beide zijden….das lekker….. . Ik zie het al snel half 1 in de nacht worden, voor we klaar zijn. Erdi besluit, samen met een vertaler, familie en patiënt om te praten om deze operatie te verschuiven naar dinsdag. Hij gaat dan als eerste op het programma en daar stemmen ze gelukkig mee in.

De oudere man (ong 65 jaar) met zijn geamputeerde been is een jaar geleden in het ziekenhuis in Makeni geopereerd door ABD. Nadat de wond was geheeld en de prothese was aangebracht, had hij na een dag al een enorme wond op zijn stomp zitten, vanwege een niet-passende prothese. Sindsdien loopt het pus uit de wond. Erdi gaat met een “knabbeltang”aan de gang en kort het bot nog een stukje in, maakt de wond schoon en sluit hem daarna weer. Dit alles gebeurt onder spinale anesthesie en de man vindt het maar wát prachtig dat hij niets voelt.

Tegen een uur of half 8 komt de werkelijk doodzieke jonge man op tafel, met slechts een gewicht van 42 kg. Deze operatie gaat onder ketamine-anesthesie. Als de jongen slaapt, gaat het mes erin en komt er een lucht uit die buik, die mij direct van neus- op mondademhaling over laat gaan. O nee hè, toch geen typhus?!?!?!? Na een blik op de darmen blijkt dit niet zo te zijn. Na 2 liter (!!!!) pus afgezogen te hebben, toch maar eens op zoek naar het gat. Eerst alle darmen af….geen gat. Blinde darm dan? Ook niet. Dan maar omhoog en Erdi maakt de buik meer open richting de maag. Ik zit mezelf ondertussen af te vragen wat de grenzen zijn van mijn anesthesie, want veel meer dan ketamine, wat dormicum en een kapje met zuurstof heb ik gewoon niet, terwijl in Nederland een patiënt onder volledige narcose gaat, aan een beademingsmachine en ook nog eens een ruggenprik erbij. Erdi weet uiteindelijk het gaatje te lokaliseren…..in de maag!!! Dit wordt overhecht met een stukje buikvlies (omentum). Om 22.00 uur zijn we dan eindelijk klaar en ik vraag aan Maria of ze de pizzaboer nog heeft gebeld, hahahahahaha. De foto's heb ik hier maar even niet bij gedaan....

Op de valreep krijgt Al Hassan van mij te horen dat hij is geslaagd en wat is hij trots. Hij krijgt morgen zijn certificaat, ondertekend door Erdi en door mij. Ik druk hem op het hart dat hij goed zijn best moet blijven doen, zodat hij aan dr. Tony kan laten zien wat hij heeft geleerd.

Ik val gelijk mijn bedje in, mijn eetlust is ondertussen al verdwenen.

Morgen ga ik op weg naar Lungi, waar ik 1 nachtje in het Airport Hotel verblijf, om vervolgens zondag naar huis te vliegen. Mocht ik niet weer 3 dagen vast te komen zitten, is dit in principe de laatste blog van deze keer. Ik wil iedereen bedanken voor alle reacties uit Nederland, groot en klein, met het laatste nieuws of gewoon over het weer. Ik heb begrepen dat het weer sneeuwt in Nederland, dus het zal weer een enorme overgang zijn.

 

 BLOGS << >> 
BLOG
Tropenarts Anne werkt in het LHMC en doet verslag van haar belevenissen.
lees meer >
WILDE GANZEN
Steunt zowel de bouw van de isolatieafdeling, als het bouwen van een solarpark bij het Lion Heart Medical Centre!
lees meer >